چند روزه مات و مبهوتم.

تا این سنی که از خدا گرفتم، غم از دست دادن مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هام رو چشیدم. زن عموی مهربانم هم دو سال پیش به رحمت خدا رفت.

اولین باری که خیلی جدی با مفهوم مرگ آشنا شدم، اینطوری که تو ذهنمه، کلاس چهارم رو تموم کرده بودم. عموی بابا که خیلی هم رابطه خوبی باهم داشتیم و خیلی زیاد مهربون بود فوت کرد. سن و سال زیادی نداشت اما سکته مغزی کرده بود و عمرش به این دنیا نبود. گذشت و گذشت. از اقوام دور بودن کسایی که فوت می‌کردن. اما خب اقوام دور بودن.

سال 84 پدربزرگ پدری فوت کرد. خیلی سخت بود. آقاجانی که عزیزِ دل همه بود رفت. مادربزرگ هم سال 87 رفت پیش آقاجان.

دوره کرونا، پدربزرگ و مادربزرگ مادری، به فاصله 5 روز، هر دوشون رفتن. طبیعتاً خیلی سخت گذشت تا آتیش دلمون سرد بشه. تا اینکه میگن خاک سرده اثر کنه. تا عادی بشه دیگه کسی رو نداریم بهش بگیم بابابزرگ. کسی رو نداریم خودمون رو براش لوس کنیم و مامان بزرگ تو هر شرایطی هوامون رو داشته باشه...

چند روز پیش دوستم یه صوت فرستاد تو ایتا. صوت رو که باز کردم فهمیدم صداش مثل همیشه نیست. اون صدای آروم شده بود مخلوطی از غصه، دلهره و استرس. گفت خبر بد داره. تا گفت ف رفتم فرحزاد. تو ذهنم پیچید که یا مادربزرگشه یا پدربزرگش. اما همینطوری که ثانیه‌های صوت می‌رفت جلو و کلمات کامل میشد انگار آب سرد ریختن روی من. همسرش فوت کرده بود. هی با خودم میگفتم نه! مگه میشه. تازه 6 ماه بود عقد کرده بودن. اما دو شهر مختلف بودن و همین دوری مسیر، چقدر دلتنگی روی دل این دوتا گذاشته بود. چقدر آرزو، چقد رویا، چقدر خوشحالی. من رو بگو که کلی برنامه ریخته بودم که برای عروسیش چی بپوشم. چکار کنم. برای عروسیش اینو بخرم، اونو نخرم. زنگ زدم بهش، گفتم چی میگی؟ گفت تو هواپیما‌ام. دارم میرم.

فرداش خودم رو رسوندم بهش. پیشش بودم. اما لال. واقعا لال. منی که همیشه بابا بهم میگه تُنِ صدات رو بیار پایین اصلاً صدام درنمی‌اومد. حالا اون هیچی. اصلاً کلمه‌ای نداشتم. بیان نداشتم. من برم بگم تسلیت. برم چی بگم به دوستی که چند ماه پیش کلی قربون صدقه‌اش رفته بودم که عروس شده. ذهنم قفل قفل بود. مونده بودم هاج و واج. فقط کنارش بودم. دستاش رو گرفتم. کاری از دستم برنمی‌اومد. اشکام می‌اومد و زیر لب می‌گفتم زهرا برات بمیره...

گذشت. امروز هم اومدن تهرات و یه ختم گرفتن و برگشتن شهر خودشون. موقع خداحافظی بهش گفتم میدونی که خواستی گریه کنی باید بهم زنگ بزنی. تنها نشینی گریه کنی. میدونی که کوشم برای گریه‌هات. اما خب مگه میشه. غمش خیلی بزرگه. غمش خیلی بزرگه و کیه که از کار خدا سردربیاره. حکمتت رو شکر. داده و نداده‌ات رو شکر.

این دوستی که ازش می‌نویسم و نمیخوام اینجا اسمی ازش بیارم، خیلی برام عزیزه. چطوری چاوشی میگه رفیق خوب روزها، رفیق روزهای خوب. همونه. نه! یه چیزی بالاتر. عمیق‌تر. راستش من هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم غمش انقدر برای من عمیق باشه. تو خونه راه می‌رم و اشک می‌ریزم. موقع نوشتن این متن هی پرده‌های اشک باعث می‌شن صفحه مانتیتور تار بشه. از ته دلم میگه زهرا بمیره برای دلت. والعصر میخونم برای آرامش قلبش. صلوات می‌فرستم. امید دارم که اثر می‌کنه. اما من هیچ وقت فکر نمی‌کردم بیام اینجا، بعد سال‌ها یه مطلب بلند بنویسم، اون هم درباره رفیقی که همسرش رو از دست داده و من اینطوری بی‌تاب بشم. بی‌تاب بشم که رفیقم، عزیزم، از خواهر صمیمی‌ترم داغ‌داره.

می‌دونم روزهای سختی رو گذرونده و روزهای سختی مقابلشه. اما دلم خوشه که خدا از همه بهش مهربون‌تره.

نمی‌دونم شاید یه روزی که داغ دلش کمی سرد شد، دادم این پست رو خوند. اگر این تصمیم رو بعدها گرفتم و این پست رو می‌خونی. بدون که من هیچ وفت فکر نمی‌کردم مقابل غم تو انقدر ضعیف باشم. خدا می‌بینه و جبران می‌کنه. می‌گذره و همین که می‌گذره خوبه. ان‌شالله میاد روزایی که دوتایی دوباره عین دیونه‌ها، تو گرما و سرما، تو بارون و آفتاب، بریم خیابون ولیعصر، بریم انقلاب. بریم کافه. بریم و من دوباره دستات رو بگیرم و بگم میدونی چقدر بهت افتخار می‌کنم که قوی هستی.