شاعر همیشه زنده حمید مصدق شعری داره که بعضی اوقات قسمتی از شعر رو مدام زمزمه میکنم.

شعر طولانی. خواستم ادامه مطلب بزارم نشد.

فقط چند قسمت از شعر رو اینجا مینویسم.

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

***

چشم های تو به من میبخشد

شور و عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

***

چه کسی خواهد

دید مردنم را بی تو؟

بی تو مردم. مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

 از کسی میشنوی

روی تو را

کاشکی میدیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت

که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجیب

عاقبت مرد

افسوس!

کاشکی میدیدم

من به خود میگویم

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد.

*** و در انتها

تو مپندار که خاموشی من

هست برهان  فراموشی من