امشب ای ماه تو بر دردِ دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من میدانم

که تو از دوری خورشید چها میبینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من

سر راحت ننهادی بسر بالینی

هر شب از حسرت ماهی و  من و یکدامن اشک

تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه ی مهتاب غم ازدل شویند

امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن

که تو ام آیینه ی  بخت غبار آگینی

باغبان خار ندامت به جگر میشکند

برو ای گل که سزاوار همان گلچینی

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید

که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزان

گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی بر این کلبه  ی طوفانزده سر خواهی زد

ای پرستو که پیام آور فروردینی

شهریارا گر آئین محبت باشد

جاودان زی که بدنیای بهشت آئینی