این روزا دلم بد جوری  برای خدا لک زده!

میدونی چی شد؟

حواسم نبود دست خدا رو ول کردم و دوباره گم شدم.

دلم براش تنگ شده.

نگام تشنه ی دیدنشِ.

دستام تشنه ی گرمی دستاش.

این روزا شعر زیر رو با خودم زمزمه میکنم.

وقتی میرسم به اون جاهایی که ستاره زدم بیشتر بهش فکر میکنم.

شعر رو عوض میکنم و اون یه تیکه رو از  زبون خودم میگم.

کاری هم ندارم که وزن شعر بهم میخوره.

***

بی سر انگشت من گِل بی حالتی

رازی از من نپرس تو که بی طاقتی

تا که دریا منم پُره ماه و پری

ماهی تشنه را به کجا میبری؟

خواندمت آمدی  تا تماشا کنی

*میگریزی ز من که چه پیدا کنی؟

آشتی کن، مرو هر سلامی منم

اول و واسط تو هر سلامی منم

هیچکس مثله من به تو فرصت نداد

*آه این قصه را زود بردی ز یاد

وقتی  گم شدی در مه

*به که بخشیدی عمر بی برگشت

*هیچکس مثلِ تو به من فرصت نداد/ آه این قصه را زود بردم ز یاد!

*به که بخشیدم عمر بی برگشت؟

من گشمدم  ؛برام دعا کن پیدا بشم.

خدا پشت و پناهت

یاعلی